ขอบ่นอีกหน่อย
วันนี้ทำงาน.... ไม่ได้พูดเลย
ได้พูดแค่ตอนประชุมหน่อยนึง
วันนี้คำพูดหลุดออกจากปากไม่ถึง 100 คำแน่เลย
บ้าไปแล้ว งั้นมันจาอุดอู้เกินไปละ ไม่ได้คุยกะใครเลย
ยังดีได้คุย เอ็มบ้างนะ... ถ้ามันBlock MSN ด้วยนี้ บ้าแน่ๆ
หายไปนานเลย เพราะไม่รู้จะอัพไร ใช้ชีวิตไปวันๆ หามีสีสันอันใด
วันนี้จะมาพูดถึงความทุกข์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป
มะวานนี้เองสด ๆ เป็นเรื่องที่ ไม่อยากจะเจออีกแล้วในชีวิตนี้......
เมื่อวานตอนเย็น ผมก็ทำงานกลับบ้านตามปกติ คืน ทุ่มนึงออกจาก office ทุกอย่างในชีวิตเหมือนทุกวัน
เดินเส้นเดิมๆ BTS ->MRT ->แล้วก็ขับรถกลับบ้าน
เมื่อวานพี่ชายชิงกลับไปก่อน ต้องขับรถกลับคนเดียว แต่ว่า เจอะเพื่อนกลางทางเลยได้เพื่อนติดรถเดินทางมาด้วยคนนึง
ความทุกข์ของผมก็เริ่มขึ้นหลังจากเดินไปถึงรถกับเพื่อน...
ลำไส้ใหญ่ของผมเริ่มเกิดอาการหน่วงๆ ในใจผมคิดว่าไม่เป็นไร แค่ 20-25 นาทีก็ถึงบ้านแล้ว แคนี้ ชิวๆทนได้สบายจิต
ผมขับรถออกจาที่จอดรถ MRT บางซื่อด้วยใจชิวนั่งคุยกะเพื่อน
ออกมาถึงปากซอยปุ๊บ...โฮ้วววววว รถแม่งติดลิงอาไรกัน ค้าบบบบบบบ
ในใจคิดถึงกฎ Murphy's law ทันที... โน้ววววว ทำไมต้องเป็นแบบนี้~~
ผมตัดสินใจขับอ้อมไปอีกทาง เพื่อเลี่ยงการจราจรที่ติดขัด...แต่ก็ไม่พ้นครับ ติดเหมือนกัน แต่ให้ความรู้สึกที่เร็วกว่า เพราะรถยังไหลๆได้เล็กน้อย
แต่เหมือนว่าลำไส้น้อยๆของผม ไม่ค่อยพอใจบอกว่าให้ขับให้มันเร็วหน่อยได้มั้ยยยยย อยากออกไปดูโลกกว้างแล้ววววว ผมก็พยายามจะขับเร็วอย่างเต็มที่ แต่ดูเหมือนการจราจรไม่เป้นใจ ตรงให้มีไฟ ตรงนั้นต้องแดง...
จนแล้วจนรอดก็สามารถส่งเพื่อนได้อย่างปลอดภัย ด้วยการฝ่าไฟแดงไปหนึ่งที (ไม่เชิงฝ่าหรอก เค้าเรียกแถมๆ รถคันหน้ายังคาอยู่กลางแยกเลย เราเลยแถมไปด้วยยย จริงๆคือหยุดไม่ทันนั่นเอง)
เพื่อนลงที่เตาปูน ตอนนั้นสีหน้าผมยังปกติดี แต่มีอาการเร่งรีบเล็กน้อย เพื่อนก็แค่นึกว่ารำคาญรถติดธรรมดาๆ
ขับจากเตาปูน ตรงโลดอย่างเดียวก็จาถึงบ้าน~~ แต่อุปสรรคคือ การต่อสู้ กับสมาธิ
ผมต้องแบ่งสมาธิส่วนนึงไปเดินลมปราณที่หน้าท้อง อีกส่วนใช้ขับรถ ซิ่ง....ไม่ได้รถเยอะโคตรวันนี้ บ้าอะไรของมันเนี่ยยยยยยย ToT
ในใจก็นึกว่าเห้ยยยย หรือจะจอดไปเข้าห้องน้ำตาม ร้าน บ้านของทางเลยดี แต่ก็ใจไม่กล้าพอ พยายามจะขับไปอย่างน้อยเอาให้ถึงปั้มวะ กุรอดแน่~~~
พอใกล้ๆถึงปั้ม.... รถเลนซ้ายเพียบเรยค้าบบบบ ToT โน้ววววว ก็เลยเอาว่ะ เข้าบ้านเลยละกันอีกไม่เกิน 5นาที
ตอนนั้นเกร็งลมปราณหน้าท้องสุดขีด คือ เหงื่อแตกละ ธาตุไฟใกล้เข้าแทรกเต็มทีแต่ก็เหมือนควบคุมอยู่ ซิ่งไปจนถึงปากซอย เกิดอาการรถคันนึงจะออกอีกสองคันจะเข้า แต่ดันขับกินเลนกันอยู่ ต้องเบียดกระดึบๆเข้าไปอีก โอยยยย ต้องใช้สมาธิมากกก เครียดมากกก กุจาไม่ไหวแล้วววว
สุดท้ายจนแร้วจนรอดก็มาถึงเส้นชัยอย่างสวัสดิภาพ จอดรถดับเครื่องปุบ วิ่งไปปิดรั้วบ้านแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำทันที
เหมือนบรรลุสุดยอดวิชาเรยทีเดียว
รวมเวลาเดินทางทั้งหมด 1 ชม.... กุทนด้ายยยยย
อัพไว้ก่อน ภาพจะตามมาทีหลัง
55+ ตามกระแสไม่มีไรมาก ช่วงนี้ชีวิตผมเรื่อยเปื่อยจริงๆ หลังจากผ่านความเศร้า ทั้งภายนอก และภายใน ใจมาได้ ตอนนั้นเหมือนเสียหลักไปหน่อยนึง ตอนนี้กลับมาสู่จุดเดิมแล้ว
ผมรู้สึกว่าเด๋วนี้ จะหายจากอาการเสียสูญ เร็วขึ้น ดีจังเลย สงสัยเป็นเพราะมีเพื่อนๆชอบมาสอนธรรมะ เราอยู่ช่วงนึงแน่ๆเลย โดนมันกล่อมๆมันเลยไปฝังอยู่ในสมองเอง
จริงๆไอ่เรื่องเวลาเด็ดนี่ ทำไมปีนี้ดังนะ ตอน 07/07/07 ไม่เห้นมงี้มั่งเลย... หรือมีแต่เรามั่วแต่เรียนไมไ่ด้สนใจชาวบ้านเค้าหว่า
พูดถึงปี 09 นี้นับว่าเป้นปีที่ค่อนข้างแย่สำหรับผมเลยนะเนี่ย ของเสียก็เยอะ แถมเป้นปีที่จิตใจไม่มั่นคงเท่าไหร่เลย มีเรื่องมากระทบนิดหน่อยๆ ก็ไปเอาง่ายๆ ต้องฝึกตัวเองเยอะเลยทีเดียว เรื่องที่คิดว่าตัดสินใจผิดก็มีเปลี่ยนชีวิตไปเลยทีเดียว แต่ว่าตอนนั้นก็คิดว่าเลือกทางที่ดีที่สุดแล้วก็เป้นประสบการณ์ไป ไว้จะเขียน Summary ปลายปีดีก่า
เรื่องของ เบญจเพศนี่ไม่ค่อยจะอยากเชื่อเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนว่า พอเราคิดให้มันเข้ากันมันก็เข้าจริงๆนะเนี่ย แต่อย่างน้อย ร่างกายผมก็ยังอยู่ดีไม่เจ็บปวดไม่มี อุบัติเหตุก็โอเค แล้วหละ ของอะไรเสียไปก็ยังพอหาได้
